FANDOM


Linnormy

Linnorm szary, straszny i rozpruwacz

Linnormy to czasami nazywane smokami nordyckimi pomniejsze złe smoki. Są starożytną linią poboczną prawdziwych smoków, powiązanych z Nidhoggiem. Ich cechą wspólną jest brak skrzydeł i tylnych kończyn, co upodabnia je nieco do węży. Wszystkie mają złe i okrutne usposobienie. Od wieków nie widziano młodych linnormów, co sugeruje że stopniowo wymierają.

Rodzaje linnormówEdytuj

BagiennyEdytuj

Bagienne linnormy to jedna z najrzadszych odmian smoków nordyckich. Ogromne, wyposażone w długie, zakrzywione kły wystające z wężowego pyska i kolczasty, śmiercionośny ogon, pokryte są zielonkawą łuską, miejscami porośniętą kępkami włosia przypominającego wyglądem wrzos. Bagienne linnormy mają wielkie pomarańczowe oczy, kipiące nienawiścią i zarażające obłędem, a z paszczy nieustannie wyciekają im krople żrącego kwasu. Ugryzienie tych istot niesie ze sobą zarażenie śmiertelną chorobą, wywołującą rozkład żywego ciała i przemianę ofiary w mumię. Napotkawszy słabszych przeciwników, z chęcią obdarzają ich tym ponurym darem. W obliczu prawdziwego zagrożenia bagienne linnormy charakteryzują się przebiegłością, wysyłając na niego służące im bagienne mumie i rażąc z daleka kwasowym oddechem i czarami związanymi z kontrolą nad roślinnością. Są zdolne nawet do taktycznego odwrotu, co jest rzadko spotykane u istot cechujących się tak wielką dumą i miłością własną.

Bagienne linnormy, jak nazwa wskazuje, zamieszkują bagna i mokradła, na których tworzą charakterystyczne sieci czarnych stawów i rowów pełnych błota. Obszary te są opuszczone przez większą zwierzynę, która została pożarta bądź pierzchła w panice przed głodnym gospodarzem. Mnóstwo jest za to gęstej i bujnej roślinności, zwłaszcza wodnej. Po terenie kręcą się grupy służących linnormowi bagiennych mumii. Bagienne linnormy są nieraz czczone jako bogowie przez jaszczuroludzi, maanvaki i inne barbarzyńskie bagienne rasy. Strzegą one obrzeży terytorium linnorma i desperacko polują na humanoidy i zwierzęta, które można by złożyć bestii w ofierze, tym samym zaspokajając jej nieposkromiony apetyt.

DeszczowyEdytuj

Rainlinnorm

Deszczowy linnorm

Deszczowe linnormy (ang. Rain linnorm) cechują się próżnością tak wielką, że domagają się uznania za każdy popełniony przez siebie występek. Im bardziej plugawy czyn popełnią, tym czują się pewniejsze i potężniejsze. Ponadto ich żądza skarbów znacznie przekracza możliwości ich zgromadzenia.

Młode linnormy deszczowe mają białe, błyszczące łuski w kształcie zbliżonym do łzy. W miarę dorastania łuski stają się większe i grubsze i przybierają kolor szary, zielony, niebieski lub biały, w zależności od kaprysu istoty. Deszczowce posiadają własny język i potrafią porozumieć się z innymi typami linnormów, choć rzadko są skłonne zniżyć się do tego. Młode osobniki są porywcze i chętnie rzucają się do ataku, zwłaszcza jeśli zachodzi okazja zdobycia skarbu. Zazwyczaj starają się powalić przeciwnika siła fizyczną, trzymając ataki magiczne w rezerwie, aby przypadkiem nie uszkodzić potencjalnej zdobyczy. Starsze osobniki niechętnie brudzą sobie szpony, preferując atak z dystansu. Deszczowe linnormy jako broni oddechowej używają strumienia wrzącej wody. Ponadto posiadają liczne zdolności magiczne, często związane z kontrolą pogody. Istoty te są wszystkożerne, ale jako wyjątkowy przysmak cenią sobie błyskawice.

Deszczowe linnormy zamieszkują wzgórza, gdzie z lubością pławią się w podmuchach wiatru i deszczu. Ich legowiska zajmują całe sieci położonych we wnętrzu wzgórz pieczar, z licznymi komnatami wypchanymi po brzegi skarbami. Same linnormy pozostają wewnątrz swych siedzib tylko przy dobrej pogodzie. Najstarsze z nich same sprowadzają tak przyjemne dla siebie wichry i burze, kiedy aura zbyt długo jest spokojna. Deszczowe linnormy uważają wszystkie inne istoty za gorsze od siebie i nie przepadają za ich towarzystwem. Między sobą łączą się w pary tylko na czas godów, natychmiast po złożeniu jaj rozchodząc się i pozostawiając potomstwo własnemu losowi. Istoty te starają się zabić każdą rozumną istotę, która zbliży się zanadto do ich leża. Jeśli podejrzewają, że położenie ich siedziby stało się znane obcym, czym prędzej przenoszą swe skarby do nowego, odosobnionego miejsca.

Leśny Edytuj

Forestlinnorm

Leśny linnorm

Leśne linnormy (ang. Forest linnorm) bardziej niż smoki przypominają ogromne, groteskowe węże. Ich ciała mają barwę zielonobrązową, co pozwala im się wtopić w ściółkę leśną. Podgatunek ten cechuje rozdęte ego, naturalną przebiegłość i nieskończone okrucieństwo. Nie uznaje żadnych autorytetów i wściekle nienawidzi wszelkich istot inteligentnych, zwłaszcza tych naturalnie pięknych. Leśne linnormy władają językami zwierząt i swoim własnym, nie potrafią jednak porozumiewać się z humanoidami. Ich ulubionym sposobem polowania jest wciąganie ofiar w zasadzkę poprzez imitowanie odgłosów rannych zwierząt, a starsze osobniki posługują się dodatkowo iluzjami. Ich ulubionymi ofiarami są ludzie, których uważają za pięknych, a więc za doskonałe obiekty upokorzenia, tortur i kaźni. Cenią także mięso zwierząt uchodzących za piękne - jeleni, orłów i łabędzi, oraz niektórych humanoidów. Przed atakiem używają swego kwasowego oddechu a następnie rzucają się do walki na śmierć i życie, nigdy nie oddając pola. Ich naturalnymi wrogami są giganci, którzy polują na leśne linnormy dla mięsa i skór.

Pisklę leśnego linnorma łatwo jest pomylić z dużą, zieloną jaszczurką, gdyż posiada cztery kończyny i cienki, przypominający pejcz ogon. W miarę dorastania odnóża zanikają, znikając zupełnie w momencie wejścia w dorosłość, na ciele pojawiają się brązowe plamy, łuski stają się większe i grubsze a głowa zwiększa swe rozmiary. Dorosłe leśne linnormy utrzymują terytoria łowieckie o powierzchni ponad 100 kilometrów kwadratowych, tolerując na nich swych pobratymców wyłącznie podczas okresu godowego. Po wykluciu się młodych samiec opuszcza samicę, a ta przegania młode kiedy tylko zakończą okres pisklęctwa. Terytoria leśnych linnormów obejmują gęsto poszyte obszary lasów z olbrzymimi drzewami. Linnormy owijają swe cielska wokół największych pni i zarośli, pozostając w bezruchu nie do odróżnienia od otoczenia. Preferują klimat umiarkowany, choć są w stanie przetrwać w każdych warunkach. Swe skarby ukrywają najczęściej w pustych pniach drzew. Lubią klejnoty i biżuterię, które w wolnym czasie miażdżą i niszczą. Z tego powodu ciężko w ich skarbcach znaleźć nienaruszone przedmioty, choć w bród jest zawsze złota i srebra.

MidgardzkiEdytuj

Midgardlinnorm

Midgardzki linnorm

Istnieje tylko jeden znany linnorm midgardzki (ang. Migard linnorm), uważany za dziecko Węża Midgardu i wnuka Lokiego. Ten ogromny bezskrzydły wąż jest prawdopodobnie nieśmiertelny, tak samo jak jego rodzic. Ciało linnorma pokryte jest niebieskimi, zielonymi i srebrnymi łuskami, błyszczącymi niczym opale. Jego głowa z paszczą wypełnioną dwoma rzędami bladoniebieskich zębów jest szeroka na 16 metrów i długa na ponad 30 (całe ciało liczy sobie około 300 metrów długości). Okrągłe, pozbawione powiek i źrenic oczy mają barwę szmaragdu i odbijają każdego, kto w nie spojrzy. Głowa zwieńczona jest grzebieniem z gęstego, błękitnego futra, które ciągnie się dalej wzdłuż szyi i grzbietu i coraz cieńszym paskiem aż do końca kolczastego ogona. Tylne odnóża są groteskowo krótkie w stosunku do ogromnego cielska i robią wrażenie niezdolnych do utrzymania jego ciężaru. Dłuższe przednie kończyny zakończone są ostrymi, długimi szponami. Linnorm midgardzki potrafi porozumieć się w języku wszystkich nordyckich smoków a dzięki telepatii jest w stanie nawiązać kontakt z każdą rozumną istotą. Linnorm midgardzki stara się unikać walki, uważając ją za coś godnego niższych istot. Preferuje ingerencję w sprawy innych poprzez subtelną magię i dyskretne wywieranie wpływu. Zmuszony do walki używa jednej z trzech broni oddechowych (strumienia wrzącej wody, chmury pyłu lub stożka wiatru), potężnego kolczastego ogona lub potężnej magii, w dużej części opartej na wodzie. Istota ta odżywia się raz na 40-50 lat, pochłaniając ogromną ilość morskiej piany wraz ze wszystkimi istotami i roślinami, które mają nieszczęście się w niej znajdować.

Linnorm midgardzki zamieszkuje dno oceanu, uważając obecność innych istot za bezcelową. Jego siedzibą jest ogromna podwodna pieczara, strzeżona przez cztery sędziwe i potężne morskie linnormy. Swe bogactwa midgardzki ukrywa w najgłębszej i najtrudniej dostępnej z komnat. Pogardzając złotem i klejnotami, smok gromadzi głównie magiczne przedmioty, które zwykle zabiera ze sobą, kiedy opuszcza swą siedzibę. Trzyma też pamiątki swych wizyt na powierzchni - dzioby statków, posągi porwane z wiosek i klasztorów, duże tarcze i inne interesujące gadżety. Midgardzki uważa całe dno morskie za swoją domenę i nie znosi naruszanie jej przez nieproszonych gości. Wszystkie gatunki linnormów ubóstwiają go i składają mu hołd.

MorskiEdytuj

Sealinnorm

Morski linnorm

Morskie linnormy (ang. Sea linnorm) to istoty chłodne i nieżyczliwe, postrzegające wszystkich mieszkańców lądu jako zagrożenie dla morskiego życia. Młode osobniki tych istot mają skórę niemal przejrzystą. W miarę dorastania ich łuski ciemnieją, nabierając koloru perły, robią się większe i grubsze. Już od młodości morskie linnormy nabierają zdolności zmiany barwy, na podobieństwo kameleona. Oprócz własnego języka, istoty te znają mowę wszystkich mieszkańców podwodnych głębin. Ich wrogość wobec naziemców objawia się częstymi atakami na statki, które starają się przewrócić swym ogromnym cielskiem (do 18 metrów długości). Niedobitków wykańczają kwasowym oddechem, który działa tylko na powierzchni, oraz magią (głównie czary związane z wiatrem i mgłą). Na ląd morskie linnormy wypełzają czasami nocą, atakując ludzkie osiedla, zwłaszcza porty i stocznie. Jeśli ich atak zostanie odparty, wycofują się do morza i obmyślają zemstę. Choć agresywne, istoty te są roślinożerne, gustują zwłaszcza w suszonych wodorostach, które rozkładają na wystających z oceanu skałach, aby nabrały lubianego przez nie smaku i konsystencji.

Morskie linnormy mieszkają głównie w ciepłych wodach. Choć potrafią równie zręcznie pływać na powierzchni jak w głębinie, większość czasu spędzają pod powierzchnią fal, wynurzając się tylko przy okazji ataku na humanoidy. Ich legowiska znajdują się w kompleksach podziemnych jaskiń. Starsze osobniki angażują do pilnowania tych legowisk ogromne ośmiornice, żółwie morskie lub krakeny. Swe skarby przechowują w dobrze ukrytych zakamarkach pieczar, ceniąc sobie zwłaszcza srebro, złoto, klejnoty i dzieła sztuki. Kolekcjonują też bitewne trofea - kotwice, żagle i inne części zniszczonych statków.

MroźnyEdytuj

Frostlinnorm

Mroźny linnorm

Mroźne linnormy (ang. Frost linnorm) to chyba najbardziej czułe na punkcie swego terytorium spośród smoków nordyckich, za wszelką cenę dążące do wybicia wszystkich inteligentnych intruzów, którzy wtargną na ich teren. Po urodzeniu istoty te zdają się być pokryte futerkiem, ale dość szybko na ich skórze pojawiają się perłowe łuski. W miarę dorastania łuski rosną i zakrzywiają się na podobieństwo sopli lodu, zmieniając też barwę z białej przez bladobłękitną aż do bezbarwnej, zlewającej się z otoczeniem. Nieduże przednie odnóża tych linnormów są na tyle zręczne, że pozwalają im używać narzędzi, jednak nie nadają się do walki. Mroźne linnormy są doskonałymi strategami, każdą bitwę przed wprowadzeniem jej w życie wielokrotnie rozgrywającymi we własnym umyśle. Uwielbiają atakować w zimie, wykorzystując lód jako naturalną przewagę, ponieważ potrafią doskonale się po nim poruszać. Dodatkowym atutem jest ich odporność na chłód. Specjalizują się też w wynajdywaniu słabości przeciwników i wykorzystywaniu ich. Bronią oddechową tych istot jest chmura lodu. Posiadają również liczne magiczne zdolności związane z kontrolą temperatury i lodu. Istoty te nie potrzebują wiele pożywienia i nie zjadają swoich ofiar. Podejrzewa się, że odżywiają się głównie mroźnym wiatrem.

Mroźne linnormy żyją w zimnych rejonach, zamieszkując często bieguny zimna a nieraz okupując opuszczone, zdewastowane i splądrowane osady humanoidów. Starsze okazy wykorzystują swą kształtującą lód magię, by nadać swemu terytorium unikalne kształty i układ, przeobrażając je powoli w niezwykłe lodowe labirynty lub pałace. Istoty te żyją w rodzinach, opiekując się młodymi do momentu osiągnięcia przez nie dorosłości i łącząc się w pary aż do śmierci. Potomstwo pełni nieraz ważną rolę w skomplikowanych planach militarnych układanych przez rodziców. Mroźne linnormy zakopują swe skarby w głębi lodowych jaskiń, przykrywając je nieraz wieloma taflami lodu. Cenią sobie klejnoty, złoto i zwłaszcza dzieła sztuki. Niektóre z nich uważają za tak piękne, że umiejscawiają je na honorowym miejscu jaskini, aby móc stale podziwiać ich kunszt.

PłomiennyEdytuj

Flamelinnorm

Płomienny linnorm

Płomienne linnormy (ang. Flame linnorm) to najpiękniejsze z nordyckich smoków i chyba najczęściej występujące. Ich najbardziej charakterystyczną cechą jest skłonność do naginania innych do swojej woli i żądza gromadzenia bogactwa. Łuski piskląt są czarne, ale z czasem bledną do delikatnej, matowej szarości na etapie dorastania. U dojrzałych linnormów łuski przybierają kolor żywego, błyszczącego pomarańczu, a u starych osobników przechodzą w czysty szkarłat. Dorosłe płomienne linnormy wyglądają w ruchu jak pędzące płomienie, a najstarsze są przyrównywane do kul ognistych. Wrażenie to potęguje się jeszcze, kiedy istoty te używają jednej ze swych broni oddechowych, którymi są stożek rozżarzonego pyłu i słup ognia.

Płomienne linnormy są samotnikami, zamieszkującymi przepastne podziemne pieczary, dostatecznie duże by pomieścić ich wielkie cielska i jeszcze większe stosy skarbów. Nie czują nienawiści do swych pobratymców, ale cenią odosobnienie, które zmniejsza ryzyko kradzieży i pozwala im się cieszyć swoją własnością. Skarbce płomiennych linnormów przechodzą nieustanną inwentaryzację a szczególna uwaga poświęcona jest magicznym przedmiotom. Linnormy nie porzucają starań, aby ustalić pełnię właściwości swoich artefaktów. Często posługują się nimi w boju lub używają do niewolenia humanoidów, którzy następnie pomagają im w zdobywaniu kolejnych skarbów. Płomienne linnormy znają wszystkie nawet najmniejsze zakątki swojego terytorium i strzegą go zazdrośnie. Często wykorzystują w tym celu służące im z własnej woli bądź przywołane (nie jest to ustalone) żywiołaki ognia.

Płomienne linnormy łączą się w pary co około 30 lat. Samiec opuszcza samicę natychmiast po odbyciu godów. Ta samotnie składa jaja i strzeże ich aż do wylęgu, a następnie pozostawia młode samym sobie. Płomienne linnormy żywią się zwierzętami hodowlanymi, drzewami i ziemią, ich ulubioną przyprawą są jednak zawsze płomienie. Typowym przykładem organizacji przez jedną z tych istot wystawnej uczty jest podpalenie lasu.

LądowyEdytuj

LandLinnorm

Linnorm lądowy

Linnormy lądowe (ang. Rain linnorm) cechują się bezgraniczną chciwością i żądzą posiadania, która popycha ich do naginania humanoidów oraz ich krain do swoich własnych plugawych potrzeb. W przeciwieństwie do innych smoków nordyckich lądowe posiadają cztery kończyny, a przednia para jest przystosowana do walki wręcz. Łuski najmłodszych osobników są małe, zielone i błyszczące. W miarę dorastania i starzenia się rosną, matowieją i zmieniają kolor, przybierając różne odcienie zieleni, brązu i szarości. Istoty te cechują się dużą ostrożnością, zwykle starając się unieruchomić lub złapać ofiarę w pułapkę przed przypuszczeniem zasadniczego ataku. Często śledzą zdobycz tygodniami, badając jej atuty i słabości zanim zdecydują się przystąpić do działania. Ich główną bronią jest stożek ciepła emitowany jako broń oddechowa. Posiadają też wrodzone zdolności magiczne, obejmujące transmutację i poliformię. Linnormy lądowe mogą odżywiać się nawet kamieniami, ale ich ulubionym pokarmem jest mięso.

Jako miejsce zamieszkania linnormy lądowe preferują wzgórza i wyżyny położone blisko siedzib humanoidów, które mogą obserwować, wypatrując mieszkańców i podróżnych posiadających jakieś bogactwa. Linnormy zamieszkują jaskinie, które starsze osobniki dodatkowo przekształcają pod własne potrzeby za pomocą magii. Istoty te łączą się w pary tylko w okresie godowym, rozchodząc się kiedy potomstwo kończy okres pisklęctwa. Młode są wtedy pozostawiane samym sobie i często padają ofiarą drapieżników lub myśliwych. Zdarzają się jednak przypadki łączenia przez lądowe linnormy sił przeciwko przeciwnikom zbyt potężnym dla pojedynczego osobnika. Sojusze takie kończą się zwykle po unieszkodliwieniu zagrożenia. Linnormy lądowe brzydzą się humanoidami jako posiadaczami skarbów, których pragną. Znane są przypadki chwytania przez nie ludzi w niewolę i zmuszania ich do wyjawiania położenia rozmaitych bogactw lub objaśniania im sposobu działania bardziej skomplikowanych urządzeń. Zdarzało się nawet, że taka współpraca, polegająca na opłacaniu linnorma i szkoleniu jego magicznych zdolności w zamian za zachowanie życia trwała przez długie lata.

SzaryEdytuj

Draglgra

Szary linnorm

Szary linnorm (ang. Gray linnorm) to najmniejszy, a zarazem najokrutniejszy i najbardziej agresywny przedstawiciel tego gatunku. Cielsko szarego linnorma jest długie, smukłe i przypomina węża. Stwór ten nigdy nie wykorzystuje ramion do podciągania się lub wspinania się na nich, lecz porusza się jak prawdziwy wąż, cały czas unosząc przednią część ciała. Pokrywające go łuski tworzą delikatny wzór różnych odcieni szarości, z wiekiem upodabniając się do barwy ołowiu. Szary linnorm wszystko, co widzi, uważa za swoje, więc zawsze poszukuje na siedlisko naturalnej jaskini położonej wysoko, z widokiem na rozległy teren. Inne stworzenia uważane są za intruzów. Gdy tylko ktoś znajdzie się w zasięgu wzroku szarego linnorma, bestia rzuca się do ataku, zwykle wykorzystując magiczną zdolność pozwalającą mu latać albo powietrzny spacer. Szary linnorm nie marnuje czasu na przyglądanie się wrogom i nie zostawia przemyślnych pułapek. Polega na szybkości, strachu, jaki wzbudza, i przełamującej wszelką obronę ofensywie. Bronią oddechową tych istot jest strumień czarnego szlamu, który działa żrąco na metal, na ciało oddziałując natomiast jak silna trucizna. W rzadkich przypadkach szare linnormy niewolą swoje ofiary i bawią się nimi przed zadaniem ostatecznego ciosu.

Szare linnormy przejawiają nietypowy instynkt rodzinny. Po połączeniu się w parę pozostają ze swymi dziećmi aż do momentu, kiedy te osiągną wiek młodego smoka. Następnie rozdzielają się, aby ponownie połączyć się w parę po 20-30 latach i ponownie spłodzić i wychowywać młode. Poza godami szare linnormy czasem łączą się w niewielkie sfory w celu dokonywania ataków na osiedla humanoidów. Ich upodobanie do takich ataków po części wynika ze zwyczajów żywieniowych - szare linnormy gustują w wołowinie i baraninie, nie gardząc też cielęciną i jagnięciną.

StrasznyEdytuj

Dragldre

Straszny linnorm

Straszne linnormy (ang. Dread linnorm) to najwięksi i najrzadziej spotykani przedstawiciele tego gatunku. Cechuje je silny, agresywny instynkt terytorialny, toteż zajadle bronią olbrzymiego legowiska przed intruzami. Istoty te osiągają niewiarygodną długość. Nad monstrualnym cielskiem unoszą się dwa kosmate, smocze łby na dwóch długich, wężowych szyjach. Łuski strasznego linnorma są przeważnie czarne jak węgiel, ale połyskują odcieniami od czerni do szarości, jakby podświetlane od środka.

Stwór lubi osiedlać się w jaskiniach położonych w odległych, niezamieszkanych miejscach. Wygodnie mu w niewielu pieczarach, więc zwykle przez kilka stuleci rozbudowuje swoją siedzibę, która w końcu staje się ogromnym podziemnym labiryntem wijących się korytarzy, głębokich szybów, jezior, gorących źródeł i wspaniałych naturalnych jaskiń rozciągających się wiele kilometrów pod powierzchnią. Intruz mógłby wędrować tym labiryntem przez wiele tygodni i nie napotkać gospodarza, ale potwór zakłada w podziemiach zabójcze pułapki, które chwytają, dezorientują i zabijają nieproszonych gości. Często konstruuje je w pobliżu naturalnych zagrożeń, na przykład na wrzącym gejzerze, a czasami uruchamiają uśpione niebezpieczeństwo, choćby lawinę kamieni zdolną zasypać i zablokować jakieś przejście. Dla strasznego linnorma skarby nie są tak ważne, jak dla smoków. Zazwyczaj w ciągu swego długiego żywota gromadzi jakieś dobra, lecz niemal o nie nie dba. Większość skarbów leży zapomniana tam, gdzie potwór rzucił je po krótkich oględzinach. Mogłoby się wydawać, że rozległość legowiska i niefrasobliwe rozrzucenie cennych przedmiotów stwarzają dobrą okazję, by wkraść się cichaczem, porwać kilka worków złota czy srebra i wymknąć się niepostrzeżenie. W rzeczywistości taki postępek pociągnąłby za sobą nieuchronne, poważne konsekwencje. Dla strasznego linnorma nie ma znaczenia, czy złodziej skradł woreczek klejnotów, starożytne magiczne berło czy wiadro kamieni. Liczy się fakt, że naruszył świętość siedliska i odważył się skraść własność potwora, linnorm zrobi zatem wszystko, co w jego mocy, by odzyskać skradzione przedmioty i ukarać złodziei. Jeżeli mu się to nie uda, wyładuje złość na okolicznych mieszkańcach, pustosząc ich ziemie, niszcząc wioski, paląc plony i pożerając trzodę. Ich główną bronią jest smoczy oddech. Prawa głowa zieje stożkiem mroźnego wiatru, lewa natomiast gorącym pyłem.

Straszne linnormy zawsze są nieprzyjazne i niekomunikatywne. Żyją samotnie, łącząc się tylko w krótkotrwałe pary w okresie godowym co 40-50 lat. Przebywają wtedy razem poza swymi domostwami, doglądając jaj aż do wyklucia się młodych. Natychmiast po narodzinach młode linnormy są pozostawiane same sobie a rodzice powracają do swoich pieczar. Straszne linnormy są wszystkożerne, cenią sobie jednak jako przysmak drewno nasiąknięte słoną wodą, co sprawia że atakują niekiedy statki.

Stygian linnorm

Stygijski linnorm

StygijskiEdytuj

Linnormy są potężnymi i niemal pierwotnymi lub prehistorycznymi smokami i stygijski linnorm (ang. Stygian linnorm) nie jest wyjątkiem. Generalnie znajdowany wyłącznie wzdłuż brzegów Rzeki Styks, te niebezpieczne drapieżniki okazjonalnie sprzymierzają się z innymi potężnymi bytami by służyć jako strażnicy, lecz nawet wtedy są niemal niemożliwe do kontrolowania. Rzadko stygijski linnorm może zostać napotkany w wodach innych niż Rzeka Styks, chociaż spotkanie jednego z tych stworzeń w wodach poza planami niższymi jest niezwykle rzadkie.

RozszarpywaczEdytuj

Draglcot

Rozszarpywacz

Tę potworną bestię powszechnie uważa się za najgorszą z przerażającej gromady linnormów. Szczęściarze, którym udało się spotkać roszarpywacza (ang. Corpse Tearer) w jednej z rzadkich u nich chwil dobrego humoru, odkryli, że ci gadzi poligloci (władają wszystkimi językami humanoidów) posiadają rozległą wiedzę o wielu starożytnych magicznych tajemnicach. Takie pokojowe wizyty nie zdarzają się jednak często. Zwykle podczas spotkania z tymi istotami nie udaje się uniknąć rozlewu krwi, chyba że intruzi zapłacą zawrotny okup - a nawet i to nie daje gwarancji bezpieczeństwa. Monstrualne cielska rozszarpywaczy są niewiele krótsze od ciał strasznych linnormów, ale z reguły stwory te starają się zajmować mniej miejsca. Ich łuski pokrywają szlam, grzyb, mech, porosty i kępki rozgałęziających się rzęsek. Przednie kończyny zakończone są połamanymi ale śmiercionośnymi pazurami. Głowa istoty pokryta jest szarobrązowym włosiem, którego kępki występują na całym ciele, miejscami tak matowe że przypominają gnijące mięso. Jeśli rozszarpywacz leży nieruchomo, przypomina gigantyczne, prastare, powalone drzewo. Potrafi jednak błyskawicznie rzucić się do ataku, rażąc paraliżującym i niosącym chorobę oddechem a następnie siejąc śmierć magią i szponami, które wysysają życiową energię. Istoty te są wszystkożerne, jednak jako główny pokarm preferują dobrze przegniłą padlinę.

Stwory należące do tej odmiany łatwo przystosowują się do nowego klimatu i terenu, ale zawsze zakładają legowiska pod starożytnymi cmentarzami. Ich siedlisk zwykle strzegą nieumarłe sługi - od szkieletów aż do potężnych bytów w rodzaju wampirów i banshee. Często są to pozostałości poszukiwaczy przygód, którzy przybyli w pogoni za skarbami, albo też zwykłych pechowców, którzy przypadkiem naruszyli terytorium potwora. Gdy nieumarli nie pełnią straży, przekopują starożytne groby ponad domostwem linnorma, szukając złota, klejnotów i innych skarbów mających uzupełnić jego kolekcję bogactw. Sami rozszarpywacz rzadko puszczają swe siedziby, poświęcając całą uwagę na liczenie i katalogowanie swych bogactw i nie zwracając uwagi na nic, co dzieje się na zewnątrz.

GaleriaEdytuj

Galeria linnormów z Dragon Magazine #182 (czerwiec 1992) i #183 (lipiec 1992)

ŹródłaEdytuj

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.