Koń

Koniowate to grupa dużych, czworonożnych ssaków które po udomowieniu pełnią wiele ważnych ról w społecznościach humanoidów. Hodowane od wieków, występują w rozmaitych rasach i odmianach. Są wykorzystywane jako wierzchowce, zwierzęta pociągowe, wystawiane w wyścigach a także po prostu hodowane i krzyżowane w celu uzyskania jak najpiękniejszych i najdorodniejszych osobników. Występują również w stanie dzikim, na niektórych terytoriach całymi tysiącami przemierzając bezludne knieje.

Bez wątpienia, zasiejesz strach w sercach wrogów gdy wjedziesz do boju na mantikorze czy złowieszczym wilku. Ale na koniu jest najbardziej pewne, że z wyjedziesz z tego pola bitwy.

- Oakley, rycerz z Therund

Konie[edytuj | edytuj kod]

Konie to najpowszechniejsi i najbardziej typowi przedstawiciele koniowatych. Występują w rozmaitych umaszczeniach: od białego poprzez szary, kasztanowy, brunatny, czarny i różne odcienie czerwieni. Z ciekawszych typów wyróżnić można łaciatego deresza, oraz palomino o złotym futrze i białej grzywie. Rasy koni różnią się między sobą także długością i gęstością grzywy i ogona, charakterystycznym ubarwieniem pęcin i innymi typowymi dla danej rasy znakami szczególnymi.

Choć znakomicie się oswajają i uczą współpracy z jeźdźcem, konie bywają płochliwe, łatwo jest je wystraszyć niespodziewanym hałasem, dziwnym zapachem, ogniem lub gwałtownymi gestami. Specjalnie szkolone do walki konie bojowe znacznie lepiej radzą sobie z tego typu dystraktorami. Odpowiednio wyszkolone, są w stanie wspomóc swego jeźdźca nie tylko niosąc go do boju, ale również zadając ciosy przednimi kopytami. Konie bojowe są od małego trenowane do określonego rodzaju uzbrojenia rycerza, najczęściej lancy, włóczni lub miecza, oraz dla jeźdźców lekko, średnio i ciężkozbrojnych. Najsilniejsze rasy wyposażane są w tak zwane ladry - specjalne końskie zbroje, dające im w czasie bitwy osłonę przed ciosami.

Ciąża konia trwa 11 miesięcy. Klacz najczęściej rodzi pojedyncze źrebię, choć zdarzają się czasem bliźnięta lub trojaczki. Źrebię przez pół roku zależne jest od mleka matki, po dwóch latach osiąga wzrost dorosłego osobnika a za w pełni rozwinięte uważane jest po około pięciu latrach życia. Przeciętna długość życia konia wynosi 30-35 lat, choć niektóre dożywają pięćdziesiątki, natomiast konie pociągowe i robocze rzadko żyją dłużej niż 12 lat. Są gatunkiem całkowicie roślinożernym, dostosowującym się do każdego klimatu (choć preferują umiarkowany) i znane są ze swej siły i wytrzymałości.

Złowieszczy koń[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta agresywne i dzikie. Nie dają się udomowić. Współpracują równie niechętnie co wszystkie dzikie zwierzęta. Złowieszczy koń może atakować niosąc jeźdźca.

Legendarny koń[edytuj | edytuj kod]

Legendarnego konia nigdy nie da się udomowić, ale można się z nim zaprzyjaźnić. Starożytne opowieści wspominają o bohaterach, którzy dosiadali takich wierzchowców, jednak nawet te historie należą do rzadkości.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Kuc[edytuj | edytuj kod]

Mniejsze od koni, są bardzo popularne jako zwierzęta gospodarskie i transportowe dla mniejszych ras. Są łagodniejsze od koni, ale bardziej płochliwe. Krasnoludy (i nie tylko) przystosowują je czasem do roli zwierząt bojowych. Kuce stepowe to największy z podgatunków tych zwierząt, charakteryzujący się doskonałą kondycją, siła i gracją. Porośnięte gęstym futrem, dobrze znoszą niskie temperatury. Świetnie sprawdzają się w boju, przejawiając odwagę i agresję w stosunku do przeciwników, których chętnie gryzą potężnymi zębami. Nie potrzebują również zbyt wiele pokarmu i zwykle zadowalają się konsumpcją trawy i świeżych gałęzi, nie wymagając w podróży zapasów ziarna. Mimo tych znakomitych cech, kuce stepowe nie są zbyt znanym i rozpowszechnionym gatunkiem, a wędrowne plemiona które jako jedyne wykorzystują te zwierzęta, niezbyt chętnie zdradzają obcym ich zalety.

Muł[edytuj | edytuj kod]

Muły to bezpłodne hybrydy konia z osłem. Są znane z wytrzymałości, upartości i wyjątkowej solidności. Jako jedyne z koniowatych są w stanie wędrować po górach i dają się przystosować do życia i pracy po ziemią. Ujeżdżenie muła wymaga dużej cierpliwości i dobrej ręki, ale efektem może być wierzchowiec w wielu względach lepszy od konia.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.