Sferopedia
Advertisement

Adimarchus w demonicznej formie

Adimarchus w demonicznej postaci

Adimarchus w postaci anioła

Adimarchus, Książę Szaleństwa, to były władca Occipitusu - 507-mej warstwy Otchłani

Opis[]

Adimarchus jest upadłym niebianinem i demonicznym władcą obłędu. Obecnie pozostaje zniewolony przez Graz'zta w zakładzie dla obłąkanych zwanym Zgniłoczachą w Carceri. Pozostaje nieustannie torturowany psychicznie przez liczoczarta imieniem Mroczny Myrakul. Jego myśli wpływają na niektóre osoby i byty, wprowadzając je w szaleństwo i wiążąc z nim.

Objawia się on w dwóch formach, niebiańskiej i demonicznej. Pierwszym jest piękny, androgeniczny anioł o bladej, purpurowej skórze, zdobionej złocistymi wzorami które układają się w piękne wzory po nagim ciele. Jego metalicznie złocone skrzydła są ostre jak brzytwy, zaś oczy są martwe i czarne. Nosi złocony napierśnik i dzierży dwie bronie: cudny energetyczny bicz i złoconą rękawicę pokrytą ostrymi kolcami niczym ptasie szpony.

Jego druga postać to wychudzony humanoid o popielato czarnej skórze, opalizujących białych oczach i czterech mrocznych mackach sterczących z pleców. Każda kończy się paszczą jak minoga. W tej formie dzierży smoliście czarny wielki miecz, stworzony z popiołów i węgla.

W obydwu postaciach, jego prawe oko płonie dymiącym ogniem, zwłaszcza gdy zostaje sprowokowany.

Walka i moce[]

Historia[]

Setki lat temu, poprowadził armię demonów do szaleńczego ataku na Celestię. Anioły odparły demony, ale było to pyrrusowe zwycięstwo; mieszkańcy Celestii zmuszeni zostali do rozerwania spójności swego planu; oderwali zajęty przez wroga fragment swego planu i spuścili go w Otchłań. Ów wielki kawał planarnej materii spoczął w otchłannej krainie zwanej Occipitusem.

Adimarchus szybko włączył fragment Celestii do swej domeny. W ten sposób został władcą tego miejsca, otrzymując w nim niemal nieograniczoną moc. Został księciem demonów. Przez wiele lat rządził Occipitusem, tworząc z ruin ogromne imperium demonów.

Pięćdziesiąt lat temu, zdobył się na atak wymierzony we wrogiego władcę demonów którym był Graz'zt. W środku bitwy między tymi dwoma, Adimarchus nagle zniknął. Podobno Graz'zt jakoś go zabił lub uprowadził - a inni utrzymują, że upadły niebianin uciekł kiedy przegrana weszła w rachubę. Niektórzy sugerują, że ugryzło go sumienie i całkowicie opuścił Otchłań z zamiarem świętego odkupienia.

Prawda stojąca za zniknięciem Adimarchusa obraca się wokół jego miłości do Athuxa - śmiałego Aasimara-paladyna o sześciu palcach na każdej dłoni. Pięćdziesiąt lat wcześniej, Athux zobowiązał się doprowadzić duszę Adimarchusa do odkupienia. Aasimar spustoszył górzyste równiny Occiptusu i starł się z władcą demonów w jego własnej sali tronowej. Walczyli, aż wycieńczony Adimarchus rozszczepił jego miecz własnym mrocznym ostrzem. Ścisnąwszy Athuxa za gardło, upadły dostrzegł w jego oczach coś, co rozpaliło w nim współczucie.

Nie zdołał zdobyć się na zabicie go - a tylko na zesłanie paladyna na tortury w swej krainie. Próbował przeciągnąć Athuxa na stronę zła, ale jego wpływ pozostał bez większego znaczenia. Athux pozostał więźniem Occipitusu - chociaż stanął po stronie Adimarchusa gdy ten zaczął knuć przeciw Graz'ztowi. Przez cały ten czas, Athux rozpalił w Adimarchusie nienawiść wobec demonów. Zakwitła między nimi dziwna przyjaźń, stanowiąca zagadkę dla sługusów Adimarchusa - co sprowokowało niektórych z nich do zdrady. Graz'zt dowiedział się o planowanym ataku i ułożył się z byłymi sługami Adimarchusa przeciw niemu.

Podczas epickiej bitwy między armią Adimarchusa a hordą Graz'zta, Graz'zt przeważył szalę poprzez uprowadzenie Athuxa (co przyszło mu dość łatwo) i uwięzienie go w przytułku na Carceri. Adimarchus nie mógł pogodzić się z utratą Athuxa, a zdrada swych demonicznych sług wzmogła jego zawiść wobec demonów. Pozostawił swą armię, swoją krainę i swoją złą filozofię. Uciekł do Carceri by odnaleźć Athuxa wraz ze swym odkupieniem. Niestety, historia tego duetu nie skończyła się dobrze.

Kiedy Graz'zt miażdżył opuszczoną armię Adimarchusa, ten zjawił się w demonicznym azylu Zgniłoczachy, tylko by odnaleźć Athuxa ogarniętego demencją. Władzę nad więźniem sprawował jeden z najpotężniejszych kapłanów Graz'zta: silny nieumarły zwany Mroczny Myrakul. Nie mogąc wyrwać Aasimara z okowów demonów, Adimarchus oddał własną wolność za zwrócenie pamieci paladyna i wypuszczenie go z powrotem do Celestii. Liszoczart chętnie się zgodził. Uwięziony Adimarchus patrzył jak Athux otrząsa się z obłędu, po czym przeobraża w czarnego czarta o sześciu palcach u każdej dłoni.

Athux zwodził Adimarchusa od początku. Był on oddanym synem Graz'zta. Upadły anioł dostrzegł wtedy swój błąd. Graz'zt odkrył i wykorzystał słabostkę rywala: ukryte głęboko dążenie do odkupienia, którego wcale nie stracił dawno temu. Myśl o tym wszystkim doprowadziła Adimarchusa do obłędu.

Mroczny Myrakul spędził 50 lat na dręczeniu więźnia, przypominając mu o daremnej próbie odkupienia i żałosnej pogoni za miłością, która przyniosła mu utratę całego królestwa, umysłu i całej reszty. Słowa liszoczarta podżegały obłęd upadłego władcy demonów. Jeszcze bardziej niegodziwego niż wcześniej. Adimarchus pragnie wolności, mocy, zemsty i wszystkiego czego demon nigdy nie powinien osiągać. Jego myśli są całkowicie rozbite. Czego Myrakul nie wie, szaleństwo Adimarchusa przyniosło mu zdolność do przesyłania ułamków swych myśli ku odległym umysłom - i wykręcaniu ich w dogłębny sposób.

Umysły "dotknięte" przez Adimarchusa zostają jakoś z nim powiązane. Najgroźniejsze spośród tych "dzieci" Adimarchusa gromadzą się w organizacji zwanej Klatkarze - nawet ona jednak nie potrafi uwolnić swego ojca. Furia i wola Adimarchusa zmieniły się w coś zupełnie nowego. Zmienił się on w dwie osobne istoty, zaś każda płonie wściekłością i pragnie za wszelką cenę uwolnić się ze Zgniłoczachy.

Słudzy[]

Saureya

Dopóki ten był władcą Occipitusu, Adimarchusowi służył upadły, storturowany Deva imieniem Saureya. Przez jakiś czas po zniknięciu swego pana siedział on w jego krainie, aż ostatecznie trafił do więzienia Demogorgona.

Zobacz również[]

Źródła[]

  • Dungeon Magazine #107 (3e; 2004)
  • Dungeon Magazine #116 (3e; 2004)
  • Fiendish Codex I: Hordes of the Abyss (3e; 2006)
  • Dragon Magazine #360 (3e; 2007)
  • Dungeon Magazine #147 (3e; 2007)
  • Demonomicon (4e; 2010)
Advertisement